Makulay ang Buhay

Isang madilim na nakaraan ang nasaksihan ni Kenkoy ng siya’y mapadpad sa isang Isla.

Nasaksihan ni Kenkoy kung paano nagdurusa ang mga nagkasala sa tribu dahil sa parusa na pinapataw dito.

Sa hindi inaasahang pangyayari, may tatlong magkaibigan na nahuli sa pagnanakaw… kung kaya eto ang kanilang naging parusa…

Hari: Dahil kayong tatlo ay nagkasala ng pagnanakaw, ang bawat isa sa inyo ay pipili ng isang kulay na makikita sa mesa, ang bawat kulay ay may katumbas na parusa. Pero inyong tandaan, sa bawat parusa, bawal ang umiyak, ngumiti, tumawa, sumigaw at sumimangot, kung hindi, PATAY!

Juan: Yung pula ang sa akin.
Pedro: Akin naman yung berde.
Jaime: Wala na akong choice kundi ang orange.

Hari: Jaime, ikaw ang mauna… mga kawal, kunin ang sampung prutas ng orange at ipasok sa pwet ni Jaime.

Hindi umiimik si Jaime kahit limang orange na ang naipasok sa pwet niya. Kitang-kita ni Kenkoy ang malalaking butil ng pawis sa noo ni Jaime. Awang-awa man si Kenkoy, wala din siyang magagawa.

Ngunit sa ika-pitong dalandan na ipinasok, di na nakayanan ni Jaime at sumigaw na ito dahil sa sobrang sakit, kaya PATAY!

Hari: Nakita niyo naman siguro ang nangyari kay Jaime… Ikaw Juan ang susunod! Mga kawal kunin ang limang prutas ng marcopa. Juan maghanda ka na!

Hindi pa man nagagawa ang parusa kay Juan, naisip ni Pedro na maswerte talaga siya. Biruin ba naman sampu tapos lima na lang… kung kaya pumasok sa kanyang isipan na baka wala na siyang parusa.

Hari: Juan! Tanggalin na ang iyong saplot!

Sa sobrang pagpapakatatag ni Juan, hindi ito nakitaan ng takot sa kanyang mukha. Isang prutas na lang ang ipapasok, nang biglang humalakhak si Juan.

Hari: Patayin si Juan!

At namatay nga si Juan… nagkita sina Juan at Jaime sa kabilang buhay…

Jaime: Juan, buhay ka pa sana… Ba’t ka kasi tumawa?

Juan: Eh paanong hindi ako tatawa, eh nahihirapan nga ako sa marcopa, ano pa kaya ang tatlong durian! Harharhar!

Moral Lesson: Always think NEGATIVE… mabuti na yong hindi umasa kesa naman, POSITIVE iniisip mo pero hindi naman pala… buti nang alam mong mamatay ka at least napaghandaan mo.